Δευτέρα, Νοεμβρίου 19, 2007

Τρεις μέρες στη Μόσχα


Κάπως ετεροχρονισμένο το ποστ αυτό. Έστω και αργά καταγράφω κάποιες εντυπώσεις από το καλοκαιρινό μου ταξίδι.
Την έζησα στα παιδικά και νεανικά μου χρόνια σαν τη φοβερή, κλεισμένη πίσω από το «σιδηρούν παραπέτασμα» πόλη, σαν το σύμβολο της αθεΐας και της ανελευθερίας, σαν την πλήρη αντίθεση στο Δυτικό κόσμο, στον οποίο νιώθαμε να ανήκουμε και το να την επισκεφθώ δεν τολμούσα να ονειρευτώ. Τη ζούσα όμως (και μπορώ να πω τη συμπαθούσα) μέσα από τη λογοτεχνία, μέσα από τα αθάνατα έργα των μεγάλων δημιουργών της. Και τώρα, να ‘μαι εδώ, σε μια Μόσχα που δεν ήταν αυτό που φαντάστηκα αλλά και που καθόλου δεν με απογοήτευσε..
Η Ρωσία είναι και δεν είναι ό,τι υπήρξε στο παρελθόν. Δεν είναι πια η υπερδύναμη, η Μητερούλα των λαών, ο νοητός παράδεισος εκατομμυρίων ανθρώπων που με αίμα αγωνίστηκαν να επιβάλουν και στις δικές τους χώρες το κομμουνιστικό της καθεστώς, εξακολουθεί όμως να είναι μια μεγάλη χώρα, και μια δύναμη που ολοένα αυξάνει την επιρροή της στο παγκόσμιο σκηνικό. Δεν είναι πια ούτε η τσαρική Ρωσία με τις τάξεις των ευγενών και δουλοπάροικων. Είναι όμως η Ρωσία των εκατομμυριούχων και των πάμπτωχων που αγωνίζονται να επιβιώσουν ξενιτευόμενοι ή με την πενιχρή τους σύνταξη. Δεν υπάρχουν παλάτια ως κατοικίες προνομιούχων, διατηρούνται όμως ως μουσεία, ως κρατικές υπηρεσίες και προπάντων ως προσοδοφόρες πηγές συναλλάγματος με τις ορδές των τουριστών να συμβάλλουν σ’ αυτό. Το εθνικό νόμισμα της χώρας, το ρούβλι και οι υποδιαιρέσεις του, τα καπίκια, υπάρχουν, αλλά πλάι σ’ αυτά το δολάριο και, προπάντων το ευρώ, κυκλοφορούν ελεύθερα σαν να είναι νομίσματα της χώρας. Η Ρωσία δεν είναι πια η χώρα της καχυποψίας, της στέρησης της ελευθερίας, της λογοκρισίας. Εξακολουθεί όμως να είναι η χώρα των διατυπώσεων και μια νοοτροπία «κρατισμού» διακρίνεται ακόμα στη συμπεριφορά των κατοίκων, μια κάποια αργοπορία, κάποτε και αδιαφορία για την εξυπηρέτηση του ξένου.
Είναι άραγε καλύτερα ή χειρότερα τώρα; Πολλοί από τους παλαιότερους νοσταλγούν το παλιό καθεστώς. Τους βόλευε το ότι το κράτος είχε να φροντίσει για τα πάντα κι ακόμα συχνά αυτό περιμένουν. Οι νεότεροι απολαμβάνουν την ελευθερία, αλλά και πληρώνουν το τίμημα γι’ αυτό. Η απόκτηση στέγης είναι τώρα πολύ δυσκολότερη (έστω κι αν η παλιά παραχωρούμενη από το κράτος ήταν ελάχιστα τετραγωνικά) και η ασφάλεια δεν είναι πια αυτή που ήταν άλλοτε.
Είναι στ’ αλήθεια πολύ ενδιαφέρον και συνάμα άξιο απορίας, πώς στη «Μέκκα του αθεϊσμού» (αν επιτρέπεται αυτή η αντίφαση), την πόλη που κάποτε άλλοι ονειρεύονταν σαν τον επίγειο παράδεισο κι άλλοι σαν την πηγή κάθε κακού, σήμερα, που ελεύθερα πια μπορεί ο καθένας να την επισκεφθεί, που το ίδιο ελεύθερα οι κάτοικοί της μπορούν να την εγκαταλείψουν, από τα πιο τουριστικά αξιοθέατα είναι οι εκκλησιές της!
Στην Κόκκινη Πλατεία δεσπόζει ο Άγιος Βασίλειος, με τους πολύχρωμους, κρεμμυδόσχημους τρούλους του έμβλημα της Μόσχας, το Κρεμλίνο είναι γεμάτο εκκλησιές, κάπου εβδομήντα χιλιόμετρα από τη Μόσχα, στο Μοναστήρι του Αγίου Σεργίου όχι μόνο εκκλησιές, αλλά και Ιερατική Σχολή και 300 μοναχοί. Και πάνω απ’ όλα ο Ναός του Χριστού Σωτήρος, σε κεντρική περιοχή της Μόσχας, είναι ό,τι πιο εμβληματικό για την ήττα της αθεΐας και τη ζωογόνο δύναμη του Χριστιανισμού. Είναι ο ναός που με διαταγή του Στάλιν γκρεμίστηκε, στη θέση του χτίστηκε ένα κολυμβητήριο (!) κι όμως, τη δεκαετία του ’90, περήφανος υψώθηκε και πάλι στην ίδια θέση. Αν ο Στάλιν μπορεί από κει που είναι να δει αυτό το θαύμα, σίγουρα θα σκέφτεται: «Νενίκηκάς με Ναζωραίε».
Ασφαλώς δεν μπορούμε να ξεκινήσουμε τη γνωριμία μας με την πόλη από πουθενά αλλού, παρά από την Κόκκινη Πλατεία. Γνωστή όσο και το Κρεμλίνο, απλώνεται στη μια πλευρά του. Πόσες φορές την είδαμε στους τηλεοπτικούς μας δέκτες, σε παρελάσεις της Πρωτομαγιάς ή της επετείου της Επανάστασης, ενώ το επιτελείο της Σοβιετικής ηγεσίας παρακολουθούσε αγέλαστο και σοβαρό μπροστά από το μνημείο του Λένιν! Τώρα βρισκόμαστε εμείς εδώ. Στεκόμαστε μπροστά ακριβώς από το ναό του Αγίου Βασιλείου που υψώνεται τεράστιος, πολύχρωμος, με ανάμικτο ρυθμό, ένας άναρχος συνδυασμός αετωμάτων, κρεμμυδόσχημων τρούλων, οξυκόρυφων στεγών και με τον ίδιο άναρχο συνδυασμό και στο εσωτερικό του. Εντυπωσιακός μεν, πολύ μακριά όμως από τις απλές, βυζαντινές μας εκκλησιές.
Απέναντι ακριβώς, στο άλλο άκρο της μεγάλης πλατείας, ένα κτίριο από κόκκινο τούβλο στεγάζει το Ιστορικό Μουσείο της Μόσχας. Στα δεξιά μας εκτείνεται το περίφημο πολυκατάστημα Γκουμ. Σχεδιασμένο το 1889-93 είναι πράγματι ένα εντυπωσιακό οικοδόμημα, με τις στοές του, τις αψίδες, τα κιγκλιδώματα από σφυρήλατο σίδηρο, τα γεφυράκια που ενώνουν τους χώρους, το κεντρικό σιντριβάνι, τις γύψινες διακοσμήσεις, ενώ καφετέριες και όλες οι επώνυμες μάρκες των δυτικών επιχειρήσεων προκαλούν τον επισκέπτη. Αξίζει να το επισκεφθεί κανείς, τουλάχιστον για ένα καφέ, αν δεν επιθυμεί ή…δεν αντέχει το πορτοφόλι του για κάποια αγορά.
Στην τελευταία πλευρά της πλατείας, αυτή που εφάπτεται του τείχους του Κρεμλίνου, το μνημείο του πρωτεργάτη της Οκτωβριανής Επανάστασης και ιδρυτή της Σοβιετικής Ένωσης, του Λένιν, προσελκύει ακόμα τους προσκυνητές της ταριχευμένης σορού του. Οι απόψεις για την τύχη της διίστανται. Κάποιοι λένε πως είναι τόσο ζωντανή που μεγαλώνουν ακόμα τα νύχια και τα μαλλιά του! Κι άλλοι, πως έχει ήδη μετακινηθεί κι ότι αυτό που βλέπουν είναι ένα κέρινο ομοίωμα. Ποιος ξέρει…
Φυσικά κανένας τουρίστας που σέβεται τον τουριστικό εαυτό του δεν θα παραλείψει να επισκεφθεί την καρδιά της άλλοτε Σοβιετικής Ένωσης και σήμερα της Ρωσίας, το Κρεμλίνο. Στεκόμαστε στην κεντρική του πλατεία κι ακούμε τις πληροφορίες της ξεναγού. Εκκλησίες (Καθεδρικός ναός του Ευαγγελισμού, του Αρχαγγέλου, της Κοιμήσεως της Θεοτόκου), το Ανάκτορο των Συνεδρίων, το Οίκημα των Μελών του Ανωτάτου Σοβιέτ, η Προεδρική Διοίκηση, ιστορικά κτήρια και μνημεία, πύργοι και κωδωνοστάσια, μουσεία, συνθέτουν αυτό το μεγαλοπρεπές σύνολο που λέγεται Κρεμλίνο και το όνομά του συμβολίζει όχι μόνο ολόκληρη τη χώρα, αλλά και τη δύναμη και την επιρροή της.
Ίσως η Μόσχα είναι η μόνη πόλη στα αξιοθέατα της οποίας περιλαμβάνεται και το μετρό της. Το μετρό της Μόσχας είναι ένα έργο τέχνης, τουλάχιστον οι πιο παλιοί σταθμοί του. Δεν θυμάμαι κι ούτε μπορώ να καταγράψω τα δυσκολοπρόφερτα ονόματα των σταθμών που επισκεφθήκαμε. Θυμάμαι όμως το μάρμαρο και τον γρανίτη, τις υπέροχες τοιχογραφίες, τα αγάλματα, τα μωσαϊκά, τις πορσελάνες, τους πολυελαίους, τις σκηνές που απεικονίζουν μορφές της επανάστασης ή της τέχνης. Θυμάμαι ακόμα την πληροφορία πως όλο αυτό το δημιούργημα κατασκευάστηκε από γυναίκες και άντρες απ’ όλη τη χώρα με εθελοντική εργασία. Κι αναρωτιέμαι (όπως συχνά σ’ αυτό το ταξίδι) πώς γίνεται ένα καθεστώς που μπορεί να εμπνεύσει τόση θέληση και προθυμία για δημιουργία, τόση προσφορά, να καταρρέει τόσο άδοξα. Να μη μπορέσει να οδηγήσει αυτό τον υπέροχο λαό στην ευτυχία που του υποσχόταν. Μεγάλο το θέμα…
Ένα πρωινό διασχίζουμε μέρος της μοσχοβίτικης υπαίθρου κατευθυνόμενοι βορειοανατολικά, στο μοναστήρι του Αγίου Σεργίου. Πότε-πότε ξύλινες αγροικίες προβάλλουν τριγυρισμένες από το πράσινο του δάσους. Είναι οι «ντάτσες», τα εξοχικά των Μοσχοβιτών, η μόνη περίπτωση που βλέπουμε μονοκατοικίες. Μας παίρνει μια ώρα περίπου για να διανύσουμε τα 75 χιλιόμετρα και κάπου… δυόμισι ώρες για να γυρίσουμε. Είναι να μη μπλέξεις με τη φοβερή τροχαία κίνηση της Μόσχας.
Ιδρυμένο το 1345, το μοναστήρι είναι ένα από τα σημαντικότερα κέντρα λατρείας και προσκυνήματος της Ρωσίας. Κλείστηκε το 1919 από τους κομμουνιστές, ξαναλειτούργησε το 1946 και έγινε μάλιστα έδρα της Ρωσικής ορθόδοξης Εκκλησίας, ως το 1988, οπότε τα γραφεία της Εκκλησίας μεταφέρθηκαν στο μοναστήρι Ντανίλοφσκι. Ένα συγκρότημα εκκλησιών και άλλων κτισμάτων αποτελούν το ονομαστό αυτό μοναστήρι. Στο ναό της Ανάληψης με το θαυμάσιο τέμπλο του 17ου αι. ζητάμε την άδεια να ψάλλουμε κάποιον ύμνο. Η βυζαντινή μελωδία της αυτοσχέδιας χορωδίας αντηχεί κάτω απ’ το θόλο της ρωσικής εκκλησίας, σκορπώντας ρίγη συγκίνησης.
Πολύ συχνά στις πληροφορίες της ξεναγού επανέρχεται η εισβολή του Ναπολέοντα. Το 1812 ο Μ. Ναπολέων εισέβαλε στη Ρωσία. Οι Ρώσοι, με τον στρατηγό Κουτούζοφ τον σταμάτησαν στο Μποροντίνο, 130 χμ. νοτιοδυτικά της Μόσχας. Η φονικότατη μάχη με χιλιάδες νεκρούς και από τις δύο παρατάξεις, λήγει με την υποχώρηση των Ρώσων. Όταν όμως οι Γάλλοι φτάνουν στην πόλη, τη βρίσκουν πυρπολημένη και κατεστραμμένη από τους ίδιους τους κατοίκους της. Χωρίς προμήθειες ο Ναπολέων, αντιμέτωπος με το ρωσικό χειμώνα, εγκαταλείπει άδοξα την εκστρατεία. Στο πεδίο της μάχης, μνημεία, μουσείο, αναπαράσταση κάθε χρόνο, εξακολουθούν να θυμίζουν το γεγονός, που τόσο εξαιρετικά απέδοσε λογοτεχνικά ο Τολστόι στο «Πόλεμος και ειρήνη». Εμείς δεν πάμε ως εκεί. Όμως η μάχη ζωντανεύει με καταπληκτική αληθοφάνεια, στο Μουσείο του Πανοράματος του Μποροντίνο, το οποίο και επισκεπτόμαστε. Σε μια κυκλική τρισδιάστατη προβολή απεικονίζεται με θέαμα και ήχους η περίφημη μάχη που σήμανε την αρχή του τέλους του Ναπολέοντα.
Ίσως να αποχαιρετούσαμε τη Μόσχα με την εντύπωση μιας άσχημης πόλης αν δεν διασχίζαμε τη λεωφόρο Κουτούζοφ κι αν δεν ανεβαίναμε στο «Λόφο των σπουργιτιών». Πλατιά, ωραία λεωφόρος, ανοιχτοσύνη, δέντρα και καταπράσινο γκαζόν, ωραίες πολυκατοικίες. Εδώ είχαν τα διαμερίσματά τους ο Γέλτσιν, ο Γκορμπατσόφ και άλλοι αξιωματούχοι, με εξαίρεση τον Πούτιν που ζει έξω από τη Μόσχα.
Στο «Λόφο των σπουργιτιών» πλήθος οι μικροπωλητές, με τις «ματριόσκες» ή «πάμπουσκες» σε πρώτη ζήτηση. Πίσω μας υψώνεται το Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας, το ψηλότερο από τις εφτά σταλινογοτθικές «γαμήλιες τούρτες», όπως είναι γνωστοί οι εφτά ουρανοξύστες που κτίστηκαν τις δεκαετίες 1940 και 1950 κατά διαταγή του Στάλιν, ενώ κάτω απλώνεται η πόλη με το πράσινο των πάρκων της, με τις εκκλησιές της και με τον Μόσκβα να τη διασχίζει. Ό,τι πρέπει για μια τελευταία, αποχαιρετιστήρια ματιά σε μια πόλη που σίγουρα δεν θα απογοητεύσει τον επισκέπτη της.




6 σχόλια:

  1. Η Μόσχα που θυμάμαι

    Αγαπητή Αnagnostria,

    Η τελευταία ανάρτηση σου μου έφερε στο νου τις δικές μου εντυπώσεις από τη Μόσχα.
    Βρέθηκα εκεί πριν 14 χρόνια, το Φεβρουάριο του 1993. Η επίσκεψη μου δεν είχε τουριστικό χαρακτήρα. Μετείχα σε μια αντιπροσωπεία που σκοπό είχε τη ρύθμιση χρεών της πρώην Σοβιετικής ΄Ενωσης προς το Ελληνικό Δημόσιο και ελληνικές επιχειρήσεις.
    Μέχρι τότε τα αισθήματα και οι γνώσεις μου για τη χώρα ήταν ανάλογες με τις δικές σου. Πετώντας με το αεροπλάνο πάνω από τις χιονισμένες πεδιάδες της Ουκρανίας, είχα μια πρώτη γεύση της απομόνωσης, τουλάχιστον έτσι μου φάνηκε, της χώρας. Για ώρα δεν βλέπαμε παρά χιονισμένες εκτάσεις που διέκοπταν που και που συστάδες μαύρων δέντρων. Δεν είδα ποτάμια, ούτε λιβάδια με στάρι ή ηλιοτρόπια που φαντάζομαι θα δημιουργούσαν μια διαφορετική εικόνα από αυτή της θλίψης και της παγωνιάς .Το τοπίο ήταν σκοτεινό και παγωμένο σαν την όψη των ανθρώπων που μας υποδέχτηκαν στο αεροδρόμιο.
    Μείναμε μια εβδομάδα και τη Μόσχα δεν την είδα. Κάθε πρωί ξεκινούσαμε από το ξενοδοχείο για τις διάφορες δημόσιες υπηρεσίες για να συζητήσουμε και να διαπραγματευτούμε. Οι άνθρωποι που συναντούσαμε δεν έμοιαζαν ενθουσιασμένοι με την επίσκεψή μας. Όχι, ότι μας φέρονταν με αγένεια ή αφιλόξενα, κάθε άλλο, ήταν όμως δύσπιστοι . Οι διαπραγματεύσεις δεν προχωρούσαν καθόλου. Πίναμε το ένα φλιτζάνι τσάι μετά το άλλο για να ζεσταθούμε, ιδίως τα απογεύματα που έκλεινε το καλοριφέρ στις δημόσιες υπηρεσίες, για λόγους οικονομίας και παζαρεύαμε με βήμα σημειωτόν. Η Τράπεζά μου θα τους έδινε ένα νέο δάνειο για να εξοφλήσουν τις παλιές υποχρεώσεις του με αυτό. Κάποια στιγμή ένας βαρύς δικηγόρος, θύμιζε κάπως το Μπρέζνιεφ, μου είπε ορθά κοφτά, « Δεν μπορώ να δεχθώ αυτούς τους όρους ( όρους τυπικούς που μπαίνουν σε κάθε διεθνές δάνειο ) γιατί δεν ξέρω αν θα μπορούμε να σας εξοφλήσουμε..» και συνέχισε « Εσείς οι δυτικοί μας δίνετε τα δάνεια γιατί θέλετε να μας κρατήσετε μέσα στη Ρωσία, δε θέλετε να σας φορτωθούμε στις χώρες σας..» Τι απαντάς; Τίποτε δέχεσαι και υποχωρείς, βγάζεις τους όρους που τρομάζουν και ενοχλούν, ξέρεις ότι έχει δίκιο και ελπίζεις ότι δεν έκανες λάθος και ότι η ρύθμιση είναι τελικά προς όφελός όλων. Αυτό άλλως τε γίνεται φανερό από την ανακούφιση που διαβάζω όχι μόνο στο πρόσωπο του συνομιλητή μου, αλλά και των μελών της αντιπροσωπείας μας. Σου θυμίζουν μήπως τίποτε αυτά που γράφω..

    Τέλος πάντων ξεκίνησα να σου γράψω τις εντυπώσεις μου από τη Μόσχα που δεν είδα. Είδα μόνο τα σταλινιογοτθικά κτίρια που στέγαζαν τις δημόσιες υπηρεσίες, περπάτησα στο Αρμπάτ,( καμιά σχέση με το βιβλίο), είδα παγωμένους ανθρώπους να πουλούν ότι μπορείς να φανταστείς για να εξασφαλίσουν λίγα δολάρια, το περιπόθητο νόμισμα των συναλλαγών.. Ακόμα θυμάμαι ένα άντρα με ένα λιωμένο παλτό που κούμπωνε με παραμάνες να πουλά ένα κουταβάκι που κρατούσε στην αγκαλιά του, για να ζεσταθούν και οι δύο φαντάζομαι και μια γριά που όταν αγόρασα μια «ματριόσκα» φίλησε πριν εξαφανίσει στην τσέπη της γρήγορα γρήγορα τα λίγα δολάρια που πλήρωσα ..
    Το ξενοδοχείο μας ήταν υπερπολυτελές με πλούσιο μπουφέ τα πρωινά, στην είσοδο του όμως πλήθος αντρών περίμενε να τους μισθώσει κάποιος τουρίστας. Μου είπαν πως ήταν πρώην αξιωματικοί του στρατού που είχαν αυτοκίνητα και τώρα που ήταν άνεργοι τα χρησιμοποιούσαν για τα ταξί, δεν ξέρω κατά πόσο είναι αλήθεια. Στο lobby γυναίκες νέες και ωραίες περίμεναν και αυτές να μισθωθούν.
    Πήγαμε στην Ελληνική Πρεσβεία, ένα από τα λίγα κτίρια που γλύτωσε από τη πυρκαγιά της Μόσχας του 1810 . Εκεί μας είπαν γυρίστηκε η σκηνή του χορού στο « Πόλεμος και Ειρήνη» του Χόλυγουντ με την Ωντρευ Χέμπορν και τον Μελ Φερρέρ. Την έχεις δει την ταινία αυτή; Εγώ προτιμώ την σειρά του BBC με τον Αnthony Hopkins και τη Ρωσική εκδοχή, δεν θυμάμαι τα ονόματα των ηθοποιών.
    Ο Τολστόι είναι από τις μεγάλες αγάπες μου και ένοιωθα κατά κάποιο τρόπο την παρουσία του, ίσως να ήταν και το χιόνι ίσως ήταν το τσάι που πίναμε, ίσως να ήταν η γυναίκα με το κουρασμένο πρόσωπο και σώμα που μπήκε στα κλεφτά, ένα βράδι περασμένα μεσάνυχτα στο ασανσέρ του ξενοδοχείου μαζί μου. ΄Εβλεπες πως δεν ήταν ένοικος του ξενοδοχείου, στο πρόσωπό της διάβαζες την απελπισία, την κούραση, την εγκατάλειψη. .. .Να την έλεγαν, Ναταλία, Κάτια, ΄Αννα; Της χαμογέλασα, το μόνο που μπορούσα να κάνω, ξαφνιάστηκε και ύστερα από ένα δισταγμό χαμογέλασε και αυτή την ώρα που έβγαινε από το ασανσέρ για να πάει εκεί που ίσως κάποιος περίμενε.
    Δεν είδα παρά εξωτερικά τον ΄Αγιο Βασίλειο και το τείχος του Κρεμλίνου, θυμάμαι όμως τους ζητιάνους, νέους τους πιο πολλούς, που έτρεχαν στους τουρίστες και τις ταμπέλες του Mc Donald’s και του Dior στους γύρω δρόμους, ούτε θυμάμαι πως τους έλεγαν..
    Δεν πήγα σε μοναστήρια και μουσεία, ούτε στα Μπολσόι και ας είχαμε βγάλει εισιτήρια, οι διαπραγματεύσεις κράτησαν ως το πρωί της βραδιάς εκείνης.
    ΄Εφυγα από τη Μόσχα με τη καρδιά βαριά, ίσως θα πρέπει να ξαναπάω να δω αυτά που δεν είδα τότε και ίσως να δω την ελπίδα να ξανανθίζει και να ξεχάσω τις εντυπώσεις του Φεβρουαρίου του ΄93..

    ΕΚΤ Ελένη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αγαπητή Ελένη, μεγάλη τιμή στο μπλογκ μου να γράψεις αυτό το ωραίο κείμενο που θα μπορούσε να αποτελέσει ένα ενδιαφέρον δικό σου ποστ. Η σημερινή Μόσχα πολύ απέχει από τη αυτή που είδες εσύ. Νομίζω αξίζει να ξαναπάς. Το ταξίδι μας περιλάμβαμε και την Αγία Πετρούπολη, δεν έγραψα όμως γι' αυτή, γιατί την είχα ξαναδεί και είχα γράψει (προ-μπλογκ). Όσο για τη μεγάλη ρωσική λογοτεχνία, αυτή την έχω συνδεδεμένη πιο πολύ με την Πετρούπολη παρά με τη Μόσχα, γι' αυτό δεν έκανα καμία αναφορά.
    Υ.Γ. Σήμερα παρουσίασα από ραδιοφώνου το βιβλίο σου "Οι θεοί πέθαναν στη Ρώμη".

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Βρέθηκα κι εγώ εκεί, 4 χρόνια πριν, εντελώς απρογραμμάτιστα, συνοδεύοντας φίλο που δούλευε σε εταιρεία εξαγωγών. Συνοδός μας ένας...Κορεάτης 5ης γενιάς που ζούσε εκεί.
    Η "ξενάγησή" του ξέφυγε από στα στενά πλαίσια μιας τουριστικής εκδρομής. Η πραγματική Ρωσία είναι πολύ διαφορετική από τα τουριστικά αξιοθέατα. Πολλή φτώχεια και υπερβολικός πλούτος. Τίποτε ενδιάμεσο.
    Παντού αγοραίος έρωτας, ανιχνευτές μετάλλων (ακόμη και στο φημισμένο Γκόρκι Πάρκ) και μια διάχυτη φοβία. Η εγκληματικότητα στα ύψη, αποτέλεσμα της διαφθοράς των αρχών...
    Κάτι διαφορετικό, απ' όλα τα μέρη στην "πολιτισμένη" Ευρώπη που βρέθηκα κατά καιρούς...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Aγαπητή φίλη Anagnostria,
    Σε ευχαριστώ καλή μου, που νοιώθεις έτσι, αλλά δεν σου έκανα τιμή, τιμή δική μου είναι να επικοινωνώ μαζί σου και όπως σου έχω ξαναπεί μου αρέσει τόσο το blog σου που είναι το πρώτο που ανοίγω. Νομίζω πως παθαίνω κάτι σαν .."εθισμό", όταν δεν βρίσκω κάτι καινούργιο νοιώθω να μου λείπει κάτι.
    Και τι να πω για την τιμή που μου έκανες εσύ να παρουσιάσεις το βιβλίο μου στο ραδιόφωνο. Με συγκίνησες και πάλι. Υπάρχει περίπτωση να το ακούσω και εγώ; Mπορώ να απευθυνθώ στο σταθμό να μου δώσουν αν το έχουν γράψει;
    Με πολλή αγάπη
    Ελένη ΕΚΤ
    Υ.Γ Το κείμενο είχε τρομερά λάθη. Τώρα τα είδα, βλέπεις το έγραψα υπο καθεστώς συγκίνησης που μου έφεραν οι αναμνήσεις.
    Ελένη ΕΚΤ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. @drteddy Έχεις δίκαιο, αγαπητέ. Σίγουρα η τουριστική Μόσχα δεν είναι η πιο πραγματική, όπως άλλωστε συμβαίνει με κάθε τόπο. Πολύ περισσότερο με μια πόλη 12 εκατομμυρίων.
    @ekt Θα δοκιμάσω εγώ, αγαπητή Ελένη. Αν δεν το έχουν σβήσει, θα μου το γράψουν. Δεν ήταν μια εκτενής παρουσίαση, γιατί συστήνω 3-4 βιβλία κάθε φορά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή